Şubat ayı TÜFE raporu piyasalara rahat bir nefes aldırdı. Enflasyonun faiz indirimleri umutlarını canlı tutacak kadar yumuşak göründüğü raporda, tüketici fiyatları aylık bazda %0.3 artarken geçen yıla göre %2.4, çekirdek TÜFE aylık bazda %0.2 yükselirken yıllık bazda %2.5 arttı. Konut fiyatları sürekli olarak düşerken genel tablo Fed için yönetilebilir görünüyordu.

Ancak, rahatlama bir dezavantajla geldi. Raporun 11 Mart’ta gelmesiyle birlikte tablo zaten değişmişti. İş gücü piyasası zayıfladı, geçen yılın maaş verileri aşağı yönlü revize edildi ve İran’daki çatışma petrol fiyatlarını rekor seviyelere taşıdı.

İşte Fed’in karşılaşması gereken gerçek sorun bu. Şubat CPI sakin görünebilir ama rapor yayımlandığında ekonomi artık geçmişte kalmış gibi hissettiriyordu.

Fed şimdi 17-18 Mart toplantısına yumuşak enflasyon verisiyle bir elinde ve sert büyüme ve enerji arka planıyla diğer elinde gidiyor.

Piyasanın ilk tepkisi mantıklıydı. Şubat CPI, enflasyon korkusunu yeniden açmadı, çünkü çekirdek enflasyon aylık bazda kontrol altında kaldı ve son iki yılın fiyat baskısında büyük rol oynayan kira unsurları soğumaya devam etti. BLS, kiranın Şubat ayında sadece %0.1 arttığını açıklarken, konut endeksi %0.2 arttı.

Rapor stabil bir görünüme sahipti, güven verici hissettirdi ve faizlerin düşmeye devam edeceği sinyalini veriyormuş gibi göründü. Ancak yanlış zamanda geldi. Piyasalara, en önemli enflasyon girdilerinden biri yeniden hareket etmeden önceki ekonomiyi yansıttı.

Petrol fiyatlarındaki ani yükseliş enerji kompleksine sığmaz. Bu durum, benzin, ulaşım, lojistik, iş maliyetleri, enflasyon beklentileri ve hanehalkı harcamalarına yansır. Hürmüz Boğazı’ndaki tanker saldırıları arttıkça, ham petrol, 2022’den bu yana en yüksek seviyesine çıkarak küresel hisse senetlerini aşağı çekti.

Baskı o kadar büyüktü ki Uluslararası Enerji Ajansı, bunu petrol piyasası tarihindeki en büyük arz kesintisi olarak adlandırdı. Mart ayında yaşanan kesintinin, Hürmüz Boğazı etrafındaki savaş ve kesintiler nedeniyle günde yaklaşık 8 milyon varil düşeceği tahmin ediliyor. Brent, haftanın başında kısa süreliğine 119.50 dolara çıktıktan sonra 12 Mart’ta hala 97 dolara yakın işlem görüyordu.

Bu durum, Şubat CPI’nin, enflasyon riskinin tamamen görünür hale gelmeden önceki bir zaman dilimini andıran bir fotoğraf gibi görünmesine neden oldu.

Fed’in karşılaştığı ikinci problem ise işgücü piyasasının, CPI ılımlılaşırken yumuşak iniş hikayesini desteklemeyi bırakmış olmasıdır. Şubat ayı istihdam raporu, Ocak ayında 126.000 artıştan sonra 92.000 düşüş gösterirken işsizlik oranı %4,3’ten %4,4’e yükseldi.

Bu durum yalnızca enflasyon hikayesini karmaşık hale getirir. Daha düşük bir CPI baskısına, açıkça iş kayıpları eşlik ettiğinde, piyasaların kutlama yapmayı sevdiği bir enflasyon düşüşü anlamına gelmez, çünkü bu, talebin farklı nedenlerle zayıflamakta olabileceği anlamına gelir.

Buna ek olarak revizyonlar var. Şubat ayında, BLS mevsimlik revizyonunu tamamladı ve Mart 2025 endüstri dışı istihdam seviyesinin 862.000 işten fazla abartıldığını gösterdi. Bu, geçen yıla kadar anlaşıldığından daha zayıf bir iş gücü piyasasının çerçevesini değiştiriyor. BLS, 2025 için toplam endüstri dışı istihdam değişikliğini 584.000’den 181.000’e düşürdü.

Bu, her şeyin bağlamını değiştiriyor. Bu, ekonominin başlıkların aylardır ima ettiğinden daha az işgücü piyasası gücüyle 2026’ya girmiş olduğu anlamına geliyor. Bu durum, Fed’in güçlü bir iş gücü yastığına karşı yumuşak bir CPI baskısını değil, belki de her zaman olduğundan daha zayıf bir işgücü piyasasını denkleme katmayı anlamına geliyor.

Ortadoğu çatışması, bunu bir politika riskine dönüştüren etkendir. Eğer petrol sakin kalsaydı, Fed, Şubat CPI’ye bakabilirdi ve enflasyonun hala düşüş eğiliminde olduğunu, ekonominin yavaşça hız kaybettiğini savunabilirdi. Bu, politika sorununu çözmese de en azından yetkililere tutarlı bir öykü verirdi.

Ancak İran’daki çatışma bunu değiştirdi. Savaş yoğunlaştıkça, ham petrol yükseldi, Wall Street satış yaptı ve yatırımcılar daha büyük bir arz sarsıntısı riskini emerken tahvil getirileri arttı.

Bu nedenle şimdi Fed, köşeye sıkışmış görünüyor. Eğer CPI baskısını çok fazla dikkate alırsa, donmuş enflasyon verilerini fiyat baskısının kendi kendine azaldığına dair kanıt olarak değerlendirmiş olma riski altındadır. Eğer petrol şokuna çok fazla odaklanırsa ve politikayı daha uzun süre sıkı tutarsa, zaten kötüye giden bir iş piyasasına daha fazla baskı yapma riski taşır.

Goldman Sachs, Orta Doğu çatışması enflasyon riskini artırırken işgücü verileri yumuşarken, Haziran yerine Eylül’e kadar ilk Fed faiz indirimi tahminini erteledi.

Yine de, yumuşak bir CPI baskısı hala faydalı. Gerçek veri ve Şubat ayında enflasyonun hızlanmadığını söylüyor. Ancak, bu, piyasaları veya Fed’i bekleyen daha büyük soruyu çözmez.

Şubat, enflasyonda kalıcı bir düşüşün başlangıcı mıydı, yoksa sadece petrol fiyatlarının artmasından önceki son sakin okuma mıydı? Fed’in tercih ettiği enflasyon göstergesi olan PCE bile net bir görüş sunmadı. Ocak ayında tüketici harcamaları %0.4 artarken, çekirdek PCE aylık bazda %0.4 ve yıllık bazda %3.1 artış gösterdi, daha yumuşak Şubat CPI baskısının ima ettiğinden çok daha sağlam bir temel enflasyon sinyali.

Bu durum, Fed’in en son petrol şokunun verilere tamamen yansımadığı yapışkan fiyat baskısına baktığını ve herhangi bir piyasa rahatlamasının, tek başına bir sakin CPI raporuna bağlı olması durumunda bile daha da kırılgan hale geldiğini gösteriyor.

CryptoSlate, bu noktayı kripto yönünden yaptı ve aynı mantık genel olarak makroya da uygulanır. Petrol, işler ve enflasyon eş zamanlı olarak hareket etmeyi durdurduğunda, başlık odaklı iyimserlik hızla sallanır.

Şubat CPI, piyasalara rahatlama sağladı, ancak Fed’e net bir cevap veremedi. Rapor, Şubat’ı tanımladığı için sakin görünüyordu. Fed, işlerin zaten zayıfladığı ve Ortadoğu’daki petrol şokunun etkisiyle şekillenen Mart ekonomisinde sonraki kararını vermek zorunda. İşte gerçek risk burada yanlış bir rahatlık olabilir.

⚠️ Bu içerik yatırım tavsiyesi değildir.